Daglicht is een vanzelfsprekend onderdeel van onze leefomgeving, maar blijkt in de bouwpraktijk vaak lastig te realiseren. Ontwerpers, opdrachtgevers en beleidsmakers zoeken naar houvast. Wat is voldoende en hoe toets je dat? De Europese daglichtnorm NEN-EN 17037 biedt nieuwe inzichten, maar roept ook vragen op.
NEN-EN 17037 is ontwikkeld om daglichttoetreding in gebouwen te beoordelen. De huidige methode werkt met een handberekening op basis van de hoeveelheid glas in de gevel (NEN 2057). De Europese norm biedt een realistischer benadering. Op basis van simulaties en meetbare prestaties geeft NEN-EN 17037 beter inzicht in hoe daglicht zich daadwerkelijk gedraagt in een ruimte. Ontwerpers krijgen zo handvatten om gerichter te sturen op kwaliteit. Dit met aandacht voor uitzicht, bescherming tegen verblinding en bezonning.
Norm daglicht NEN-EN 17037
NEN-EN 17037 beschouwt daglicht als primaire lichtbron in ruimten met daglichtopeningen. De norm onderstreept het belang van daglicht voor energiebesparing, natuurlijke kleurweergave, variatie door dag en seizoen, uitzicht, psychologisch welzijn en directe zonlichttoetreding. Dit in onder meer woningen, ziekenhuizen en kinderdagverblijven.
Voor ontwerpers biedt NEN-EN 17037 praktische handvatten, onder andere via richtwaarden voor daglichtfactoren. Voor Nederland wordt een minimale daglichtfactor van 2,1 procent aanbevolen over 50 procent van de ruimte – overeenkomend met 300 lux gedurende 50 procent van het jaar. Waar deze grenswaarde op gebaseerd is, blijft echter onduidelijk. Is het een richtwaarde voor comfort, een energetische afweging, gerelateerd aan gezondheid of een pragmatische richtlijn?
In het Bbl zijn de daglichteisen onder afdeling 4.3 Gezondheid opgenomen. Leggen we de richtwaarden naast NEN-EN 12464-1 (verlichting van werkruimten), dan biedt de daglichtnorm een basisniveau waarmee visuele taken gedurende ongeveer de helft van het jaar met daglicht kunnen worden uitgevoerd.
Lees het gehele premium artikel bij onze collega’s van Bouwwereld.
