Na het afscheid van het bestuur van Bouwend Nederland Vakgroep GLAS in december stopt voormalig DGA van Stolker Glas Wim van Lindt nu ook met zijn dagelijkse werkzaamheden in de glassector.
Hij verkocht de aandelen van Stolker in 2022 aan Martin Glas, waarna een periode van vier jaar was afgesproken voor de overdracht. Die periode zit er nu op. Met hem zegt ook zijn vrouw Renate de sector vaarwel; zij was achter de schermen jarenlang een vaste waarde voor de orderintake op de Binnendienst van Stolker en Martin.
Schoonzoon Fred Stolker
Van Lindt is de schoonzoon van Fred Stolker, de oprichter van Stolker Glas. Hij startte in 1998 bij Stolker in de Verkoop Buitendienst. ‘In die tijd bleven we in de zomers open; dan ging je ook als buitendienst man gewoon de productiehal in, in het begin was dit in ons bedrijf in Amsterdam-Zuidoost. Zo heb ik niet alleen buiten maar ook binnen veel geleerd, later ook in onze productie die toen nog in Harmelen was.’
Directeur en DGA
Na de verhuizing in 1999 naar een nieuw, en nog steeds het huidig, onderkomen in Nieuwegein werkte Van Lindt op de Verkoop Buiten- en Binnendienst. ‘Daarna zijn we enorm gaan groeien en hadden we veel meer verkoopkracht.’ Later werd hij hoofd Verkoop en in 2008 kwam de vraag van Fred Stolker of hij het bedrijf wilde overnemen. ‘Ik had ondertussen Commerciële Economie gestudeerd en een post-HBO Bedrijfskunde gedaan. Met mijn tien jaar ervaring in het glas dacht ik klaar te zijn voor het directeurschap. Dat was ik ook wel, al blijf je als kartrekker van een dynamische club continu leren. Laat ik het voorzichtig zeggen: zowel klanten als medewerkers stellen je regelmatig voor verrassingen.’
Van Lindt nam in 2009 ook de aandelen van Stolker over en zo was hij ruim dertien jaar DGA van het bedrijf in Nieuwegein en Ede. In 2016 is in samenwerking met Ralf van Rijn, GlasGigant.nl live gegaan. ‘Dit viel allemaal onder dezelfde paraplu’, zegt Van Lindt, die ook nog eens sinds 2016 lid was van de redactieraad van Glas in Beeld.
Met Martin naar Eredivisie
Terugkijkend op de bijna dertig jaar in het glas verbaast hij zich over de enorme betrokkenheid van de mensen die ‘eens-in-het glas-altijd in het glas’ blijven. Ook noemt hij de vele innovaties, zoals recent het vacuümglas. Voor de groei van Stolker gebruikt Van Lindt de metafoor van het voetbal. ‘We waren altijd middenmoter in KeukenKampioen-divisie, kwamen sterk uit de bouwcrises van rond 2012 en zijn toen gepromoveerd naar de Eredivisie. Het was echter altijd knokken om boven de degradatiestreep te blijven. Dat lukte weliswaar maar er is een ander type ondernemer met een andere visie en aanpak nodig om de stap naar de top te zetten. Hoe anders? Daadkrachtiger, verder geautomatiseerd, met de mogelijkheden te investeren, dagelijks in staat te anticiperen op de cijfers én een groot netwerk van partners waardoor we de klant in de breedste zin kunnen bedienen. Die stap hebben we met Martin Glas gezet.’
Rol als adviseur
Hoewel vier jaar relatief lang is voor een overdracht, heeft Van Lindt geen spijt van die keuze. ‘Ik was de eerst twee jaar daarvan nog Directeur en de laatste twee jaar meer commercieel adviseur. Ik word niet happy van alle regelgeving die op het MKB afkomt, van CE tot verpakkingswetgevingen. Maar tegelijkertijd vind ik het wel leuk om van projecten de complexe vraagstukken uit te pluizen. Waar welke soorten glas en in welke samenstellingen toepassen? Laatst heb ik een klant anderhalf uur uitleg gegeven over brandwerend glas. Zo’n rol past me nog prima en daar word ik vrolijk van. Tegelijkertijd, zolang je ergens blijft rondlopen denken de mensen dat je alles nog weet. Vroeger wist ik van de hoed en de rand van het bedrijf, maar dat is sinds de overname en mijn andere rol al lang niet meer zo. Verbeteringen volgen zich in rap tempo op.’
Eens in het glas…?
Maar wie weet geldt ook voor Van Lindt ‘eens-in-het-glas-altijd-in het glas’ als hij ergens zijn glaskennis kan blijven overdragen. ‘Dat zal dan altijd bij Martin Glas zelf zijn’, besluit hij. ‘Bij een collega-bedrijf zie ik mezelf echt niet werken. Dat vind ik gewoon een ongeschreven regel. Los van het feit of we dat formeel wel of niet hebben afgesproken, vind ik gewoon dat ik dat niet kan maken. Misschien neem ik samen met Renate een sabbatical, ik kijk wel wat er op m’n pad komt. Nee, nog geen route uitgestippeld; ik ben niet zo strak in piketpaaltjes slaan. Dat wil ik ook helemaal niet; tegelijkertijd is het ook jammer als mijn opgedane kennis verloren gaat.’
